10+1 λόγοι για να αγαπάς το φαγητό part 2

Γεια σας ρε τρελοκομεία , τι λέει σας έλειψα;
 Μετά από αυτή την σχετικά μεγάλη παύση ( 4 μέρες δεν τις λες και λίγες). Για να ρωτήσω είστε όλοι χορτάτοι; να ξεκινήσω; Αν όχι ξέρετε τι πρέπει να κάνετε. Ένα πιτόγυρο  και ξανά  εδώ



 Εντάξει φάγαμε;

Για πάμε η συνέχεια λοιπόν.

 Όπως είπαμε  σε προηγούμενο άρθρο υπάρχουν 10+1 λόγοι ώστε να αγαπάμε το φαγητό. Σήμερα θα δούμε μερικούς ακόμη λόγους. Είμαι σίγουρη πως δεν καταλάβατε όλοι  την έλλειψη του προηγούμενου post. Ο αριθμός/λόγος 3 είναι άφαντος.

 Έλα μην κάνεις έτσι, δεν είναι και τόσο τραγικό. Δε σε σκοτώσαμε κιόλας.

 Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από  το νούμερο 4

#4ΠΊΤΣΑ

10+1 λόγοι για να αγαπάς το φαγητό part 1

ΠΡΟΣΟΧΗ!! Oσοι πεινάνε καλό θα ήταν να πάνε να φάνε ενα πιτόγυρο και να επιστρέψουν.

Αρχίζουμε...

 Καθε οργανισμός έχει ανάγκη από ενεργεια την οποία λαμβανει μέσω τις τροφής του. Ο άνθρωπος λαμβανει όλες τις απαραιτητες ουσίες που χρειάζεται ώστε να επιβιώσει. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και ετούτοι οι Βλασφημοι  οπου απαρνιούνται το φαγητό λέγοντας πως δε ζούνε για να τρώνε. 

Γιατί πολύ απλά για αυτό ζεις. Έτσι είσαι  φτιαγμένος, αλλιώς θα στεκόσουν με τα χέρια ανοιχτά κοιτάζοντας τον  ουρανό να φωτοσυνθέτεις σαν τα υπόλοιπα φυτά. Για αυτό λοιπόν εδώ σου έχω 10+1 λόγους ώστε να αγαπάς το φαγητό.

#1 ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ

Κανείς δε γεννήθηκε ρατσιστής

Οι απόψεις σε αυτό το θέμα έρχονται σε σύγκρουση θα έλεγα.  Είναι δύσκολο παρόλα αυτά να υπερισχύσει αυτή η οποία πιστεύει ακράδαντα ότι όλοι είμαστε από τη φύση μας ρατσιστές.
  Θα αναρωτηθεί κανείς πως μπορώ να είμαι τόσο σίγουρη. Λοιπόν είμαι γιατί είναι φανερό. Κανένα παιδί δεν αρνήθηκε να παίξει με κάποιο άλλο μόνο και μόνο γιατί έχει άλλο χρώμα ή το εχει το οτιδήποτε διαφορετικό. Αυτές τις ρατσιστικές συμπεριφορές της δημιουργούν οι γονείς.
Ναι καλά ακούσατε οι γονείς.  Είμαι της άποψης πως τα περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς έχουν ως πηγή τους γονείς

Η γάτα και το ποντίκι και δολοφόνος με την σαγιονάρα

Ενα καλοκαιρινο πρωινο εφοσον δε δουλευα ειπα να κανω μερικες τρελιτσες με το αγαπητο κρεβατι. Αν κ εξω εσκαγε ο τζιτζικας και μπορουσες ανετα να κυκλοφορεις γυμνος εγω ημου κουκουλομενη με ενα παπλωμα ακουγοντας τις ηλιθιες γατες μου να τρεχουν πισω απο ενα εκνευριστικο ηχο.

Αρχικα το αγνοησα ομως μετα απο λιγο το ολο σκηνικο εγινε ανυποφορο. Σηκωνομαι που λες και τι να δω; ενα ποντικι ισα με 4 εκατοστα να παιζει κρυφτοκυνγητο με τις γατες. Τα κοιταω με προσηλωση για λιγο κ υστερα εγκαταλειπω αρπαζω ενα χαρτοκουτο κ μετα απο ωρα φυλακιζζω το ποντικι!. Ριχνω ενα αγριο βλεμμα και το προειδοποιω πως την επομενη φορα που θα μπει στο σπιτι θ πεθανει. Η απειλη αυτη ακουγεται λιγο καπως αλλα το αχαρο πρωινο ξυπνημα ειναι επωδυνο...

Ετοιμαζομαι για την παραλια και φευγω σιγουρη πως το ποντικακι δε θα κανει το μοιραιο λαθος να μπει ξανα στο σπιτι. Καθω επιστρεφω η μητερα μου ειναι ηδη στο σπιτι μου ριχνει ενα χαμογελο και μου δειχνει το νεο παιχνιδι που βρηκαν οι "γλυκητατες" γατουλες της!
Ηταν εκεινο το καταραμενο ποντικι!!!

Καλος = Μαλακας

Όταν καθεσαι και σκεφτεσαι το τι γινετε με τους αλλους γυρω σου και με εσενα, παντα μα παντα καταληγεις στα  εξης συμπερασματα: Η οι αλλοι ειναι πολυ αμυαλοι για να ειναι κοντα σε εσενα η εσυ εχεις κατι που δεν αρεσει στους αλλους. Φυσικα το δικο μας κεφαλι σκεφτεται το κακο! Δηλαδη τι εννοω; να μωρε να βγεις εσυ ο κακος , εσυ να εισαι ο αναποδος εγωιστης κλπ κλπ κλπ/
Δεν λεω  υπαρχουν πολλες περιπτωσεις που ισχυει αυτο , ομως υπαρχουν και περιπτωσεις που ειναι απλες ψυχολογικες ανασφαλειες που δυστυχως πολλοι