Καλος = Μαλακας

Όταν καθεσαι και σκεφτεσαι το τι γινετε με τους αλλους γυρω σου και με εσενα, παντα μα παντα καταληγεις στα  εξης συμπερασματα: Η οι αλλοι ειναι πολυ αμυαλοι για να ειναι κοντα σε εσενα η εσυ εχεις κατι που δεν αρεσει στους αλλους. Φυσικα το δικο μας κεφαλι σκεφτεται το κακο! Δηλαδη τι εννοω; να μωρε να βγεις εσυ ο κακος , εσυ να εισαι ο αναποδος εγωιστης κλπ κλπ κλπ/
Δεν λεω  υπαρχουν πολλες περιπτωσεις που ισχυει αυτο , ομως υπαρχουν και περιπτωσεις που ειναι απλες ψυχολογικες ανασφαλειες που δυστυχως πολλοι
απο εμας τις κατεχουν. Ποια ειναι η λυση; παυουμε να ημαστε τοσο μαλθακοι, παυουμε να ημαστε οι καλοι και σκεφτομαστε και λιγο τον εαυτουλη μας , γιατι πολυ απλα καλος = μαλακας.
 Οταν εισαι πολυ καλος οι αλλοι σε πατανε κι δεν ενδιαφερονται τοσο για το τι θελεις εσυ αλλα για το τι θελουν εκεινοι να εχουν η να αποκτησουν. Τελος παντων τι να πει κανεις; χρειαζομαστε  επιγοντως ψυχιατρο, λεω να την πεσω μπας κ δω κανα ονειρο της προκοπης!